Door drugs heb ik een aantal jaren gemist

13-08-2019, 19:25 | Lezersnieuws | Joanna

Hallo ik ben Piet ik ben 27 jaar oud en kom uit Noord Holland. Naar aanleiding van veel aandacht in de media voor het drugsprobleem wil ik mijn verhaal met u delen.

 

Het begon allemaal onschuldig met een jointje op de middelbare school in de 2e klas.

 

Ik had nooit verwacht toen ik jonger was dat ik ooit drugs zou gaan gebruiken; ook klonk het allemaal zo eng. Toch, op de een of andere manier, door een samenloop van omstandigheden, ben ik in mijn pubertijd begonnen met het roken van jointjes. Blijkbaar stond ik toen niet sterk in m’n schoenen en ondervond ik problemen en ongemakken die met drugs werden vervaagd. Tja, over wat voor zeer ernstige problemen heb ik het dan dat ik zover ging om uiteindelijk met drugs in zee te gaan?

 

Verlegenheid? Ongemakkelijkheid? Gescheiden ouders? Eigenlijk had ik niet echt problemen. Ik had eigenlijk alles en toch ging het ergens mis. Het begon onschuldig met een jointje; ach ja dat is “toch maar een natuurproduct” niks gevaarlijks aan.

 

Na een paar jaar als een zombie geleefd te hebben, volledig verdoofd van de vele “onschuldige” jointjes die ik dagelijks rookte, was ik toe aan een nieuwe uitdaging en begon ik met het gebruik van amfetamine. Ik zag het als een heus medicijn tegen alles en ik stapte al snel over naar dagelijks gebruik. Uiteindelijk gebruikte ik alles wat los en vast zat, was ik niet meer voor rede vatbaar, ik wist niet meer voor welk probleem ik die drugs gebruikte en mijn leven werd een grote puinhoop. Ineens waren de drugs niet meer mijn vriendje meer maar mijn vijand!

 

Uiteindelijk, toen ik langzaam gek aan het worden was van de vele nachten doorgaan en ik allerlei waanideeën kreeg, hebben mij ouders mij naar een psychiater gebracht. Ik kreeg de diagnose psychose, mogelijk in het kader van schizofrenie, en ik kreeg onmiddellijk kalmeringsmiddelen en antipsychotica voorgeschreven. Deze middelen gaven mij zo’n onbehagelijk doods gevoel dat ik na korte tijd opnieuw begon te gebruiken. Daarna ben ik nog een paar keer opgenomen geweest in verschillende psychiatrische instellingen en ben ik behandeld met verschillende soorten medicatie. Maar niks hielp en langzaam zonk de moed me in de schoenen. 

Uiteindelijk ben ik door het doorzetten en het niet opgeven van mijn ouders in Narconon Zutphen terecht gekomen. Ik was 19 jaar oud. Ik kon daar vrijdagavond meteen terecht, want de directrice daar begreep dat verslaafden niet alleen problemen ondervinden tussen 9 en 5 en dat elk minuut telt.

 

Toen ik daar binnenstapte voelde het meteen goed en ik heb het hele programma gedaan.

 

Na mijn programma heb ik verschillende opleidingen gedaan en verschillende banen gehad. Ik werk 9 jaar bij dezelfde baas. Onlangs heb ik een hogere functie gekregen. Ik heb mijn eigen huis en ik studeer nog steeds.

 

Het gaat dus 13 jaar lang heel erg goed met mij. Maar ik besef ook dat ik door drugs heel wat jaren gemist heb. En die jaren krijg ik nooit meer terug.

 

Daarom geef ik, ondanks mijn drukke baan, af en toe drugsvoorlichting. Want verslaafd raken is zo gemakkelijk, maar van drugs af komen is toch een stuk moeilijker.

 

Daarom vind ik het belangrijk om mijn verhaal te vertellen op scholen, in de media, waar het ook maar nodig is. Want ik wil alles eraan doen om te helpen voorkomen dat meer jonge mensen hetzelfde meemaken als ik.

 

Graag ben ik bereid in een persoonlijk gesprek meer informatie te geven. Omdat ik een goede baan heb wil ik om privacy redenen mijn echte naam niet vermelden, maar ik hoop echt dat u toch iets met mijn verhaal wilt doen.

U kunt mij bereiken via de Stichting William Benitez, telefoonnummer 0622110215.

 

Bedankt voor uw tijd en aandacht.

 

Met vriendelijke groet,

Piet Ranzijn